Arkadaşlık etmek, muaşeret etmek, geçinmek, kurtarmak, sahip çıkmak, arkadaş, sıkı dost, sahib, arkadaşlar topluluğu, sıkı dostlar, hanım. (Mahmud Çanga, Kur’an Kelimelerinin Anahtarı, Timaş, s. 277.)

صَاحِب: İster insan veya hayvan, ister yer veya zaman olsun başkasından ayrılmayandır. Bu birliktelik ister bedenle olsun -ki bu asıl ve en çok olanıdır- ister de yardım ve destekle olsun fark etmez. (Rağıb El-İsfahani, Müfredat Kur’an Kavramları Sözlüğü ) 

Sözlükte “bir kişiyle birlikte bulunmak, onunla dost ve arkadaş olmak” anlamındaki sohbet kökünden türeyen sahâbe sâhibin çoğuludur. Sahâbe ile birlikte ashâb da sıkça kullanılmaktadır. Bunun tekili sahâbîdir. Sâhip ve ashap kelimeleri lugat mânalarıyla Kur’ân-ı Kerîm’de birçok âyette geçmekte, Hz. Peygamber’in hicretinden söz edilirken onun arkadaşı Hz. Ebû Bekir’e (li-sâhibihî), “Üzülme, Allah bizimle beraberdir” dediği belirtilmektedir. Sahâbî, sahâbe ve ashap kelimeleri İslâmiyet’le birlikte, Resûl-i Ekrem’i görüp ona inanan kimseler için kullanılmaya başlanmıştır. (Mehmet Efendioğlu, “Sahâbe”, Türkiye Diyanet Vakfı İslam Ansiklopedisi, s. 35 :491.)

Gerek hadis rivâyetinde, gerekse Kur'an'ın sonraki nesillere muhafaza edilerek aktarılıp öğretilmesinde, ilk kaynak olmaları bakımından sahabenin önemi büyüktür. Onlar İslam'ın korunması ve yayılması yolunda hayatlarını ve her türlü değerlerini ortaya koymuşlardır. Allah Rasûlü ile omuz omuza cihat ederek fedakârlıkta bulunmuşlardır. Bundan dolayı Müslümanların en hayırlı nesli olma şerefine ermişlerdir. (Fikret Karaman-İsmail Karagöz, Dini Kavramlar Sözlüğü, s. 571.)