Kötü olmak, ne kötü!, kötülendirmek, üzmek, hoşa gitmemek, yüzünü (suratını) astırmak, kötülük işlemek, kötü, kötülük, şer, afet, bela, aksaklık, fenalık, en kötü, büyük kötülük, en berbat, en büyük eziyet, çirkin, kötülük nahoş, izhari ayıp olup örtülmesi gerekli olan, ayıp ve çirkin yer, cesed manası muraddır, avret yerleri.  (Mahmud Çanga, Kur’an Kelimelerinin Anahtarı, Timaş,  s. 255.)

سُوء: İnsana üzüntü veren her şeydir: Dünya ve âhiret işleri; ruh ve bedenle ilgili durumlar; mal, makam/şan/şöhret yitirmek ve bir dost kaybetmek gibi harici şeyler. سَوْأَة , cinsel organdan ve avretten kinâyedir. (Rağıb El-İsfahani, Müfredat Kur’an Kavramları Sözlüğü)

Hayrın, nimetin (Al-i İmrân, 30, 174), rahmetin (Ahzâp, 17) ve hasenenin (Neml, 11) zıddı olan sû’ kavramı, hem insanın diğer insanlara her türlü kötülüklerini, ezâ, cezâ ve zararlarını hem Allah’a karşı inkâr ve itâatsizliğini hem de Allah'ın kullarına suç işlemeleri sebebiyle verdiği dünyevî ve uhrevî cezaları ifade eder. (Fikret Karaman-İsmail Karagöz, Dini Kavramlar Sözlüğü, s. 598.)

“Sev’ mastarından türemiş bir isim olan sû “günah, kötülük, çirkin iş” mânasına gelir. Âyet ve hadislerde bir tutum ve davranışın, bir olay ve olgunun kötü, çirkin veya elem verici niteliğini ifade etmek için seyyie ile aynı kökten gelen sev’, sû’ ve seyyi’ kelimeleri de kullanılmıştır. Kötü zan, kötü örnek, kötü adam, kötü komşu, kötü iş, kötü ahlâk, kötü hüküm bu kullanımlardan bazılarıdır. (Mustafa Çağırıcı, “Seyyie”, Türkiye Diyanet Vakfı İslam Ansiklopedisi, s.  37 :78.)